Voorlichters

We zijn op altijd weer op zoek naar nieuwe enthousiaste voorlichters om gastlessen te verzorgen.

Ben jij:
• Homo, lesbienne, biseksueel, transgender of interseksueel?
• Christelijk of ben je daarmee vertrouwd?
• Enthousiast en communicatief?
• Niet bang om voor een groep te staan?

Dan zijn we op zoek naar jou!

Neem contact op met Johannes ten Hoor via voorlichting@homoindeklas.nl. We nodigen je dan graag uit voor een training! Ook als je meer informatie wilt hebben, kun je contact opnemen. Hieronder vind je enkele ervaringen van onze voorlichters.

Homo in de Klas biedt al weer bijna zeven jaar een lesmodule over homoseksualiteit en seksuele diversiteit aan op christelijke middelbare scholen. In het begin behoorden alleen scholen van Gereformeerd Vrijgemaakte signatuur tot de portefeuille, maar inmiddels bedienen we scholen in de volle breedte van het christendom. We bereiken elk jaar zeker 1500 derdeklassers en dat kunnen er met jouw hulp nog veel meer worden. De lesmodule van Homo in de Klas bestaat uit twee lessen. In de eerste les wordt er uitgelegd wat homoseksualiteit en uit de kast komen is. De tweede les komt er een voorlichter langs die zijn coming-out verhaal verteld aan de hand van vragen van de leerlingen.

homo-in-de-klas-lesmethode

Ervaringen

Hieronder vind je een aantal ervaringen van onze voorlichters.

Daan

“In afgelopen seizoen heb ik vier dagen voorlichtingen gegeven op verschillende scholen, van VMBO tot VWO. Elke keer is het weer erg leuk en leerzaam om te zien hoe verschillend leerlingen kijken naar het thema homoseksualiteit. Nadat ik mezelf voorstel doe ik een brainstorm over ‘homoseksualiteit’. Van ‘shoppen’ en ‘gezellig’ tot ‘moeilijk onderwerp’ en ‘bijbel’: alles komt voorbij. Elke les weer kunnen vooroordelen en vragen worden weggenomen door een open en eerlijk gesprek te voeren met de klas. Na een voorlichting kan je er van uitgaan dat jij het verschil hebt kunnen maken; dat maakt het werk als voorlichter zo waardevol en dankbaar.”

 

Anton

“Ik ben voorlichter omdat ik vind dat homoseksualiteit bespreekbaar wordt in christelijke kringen. Zelf heb ik lang in de kast gezeten. Dat was een lastige periode voor mij. Ik wil aan de leerlingen meegeven dat het voor een homo belangrijk is om erover te praten met mensen die dicht om hem heen staan.

De bedoeling is dat ze tijdens mijn gastles een persoon ontmoeten. Dat ze een mens zien met een familie en een geschiedenis, net als hen. Het is belangrijk om homoseksualiteit uit een abstract kader te halen waarvan je iets moet vinden. Het gaat over een mens en niet over een kwestie. Daarom vertel ik vooral mijn eigen verhaal. Hoe ik homoseksuele gevoelens ontdekte, daarmee worstelde en er niet over sprak. Ik wilde het mijn ouders niet aandoen. Totdat ik mij realiseerde dat ik erg verdrietig zou zijn als mijn kind met die gevoelens worstelde en er niet met mij over sprak.

De leerlingen reageren altijd weer verbazend goed. Iemand heeft mij eens naderhand op Facebook opgezocht en mij het bericht gestuurd dat ze het een mooie les vond waarvoor ze mij nogmaals wilde bedanken. Als ik in het begin een klas binnenkwam en wat stoere jongens zag zitten, was ik wel eens bang dat het misschien niet goed zou gaan, maar uiteindelijk doet iedereen altijd goed mee. Heel af en toe blijft iemand stil, omdat hij of zij er liever niet over wil praten.

Ik merk dat de jongere generatie steeds makkelijker met dit onderwerp omgaat. De oudere generatie is soms veel principiëler. Maar ik heb gemerkt dat in een persoonlijke ontmoeting waarin ik mijn verhaal vertel, iedereen positief reageert.

Mensen veranderen hun waarden natuurlijk niet op grond van één ervaring. Daarvoor zijn wel tien ervaringen nodig, zeggen gedragswetenschappers. Ik verander de wereld niet met wat ik vertel, maar ik draag denk ik wel een klein steentje bij om homoseksualiteit bespreekbaar te maken.”

Casper

“Ik heb een relaxte pose aangenomen voorin de klas. Gezeten op een tafeltje, voeten op een zitting. Nu eens voorover leunen, dan weer met een knie tussen gevouwen handen, vanuit deze basis zijn vele houdingen mogelijk. Of het de goedkeuring van de presentatietrainer kan wegdragen weet ik niet, maar het voelt lekker, ziet er niet statisch uit, en je kunt gemakkelijk je armen ergens laten.

Ik doe mijn verhaal. Ik beschrijf het voorval waardoor ik voor het eerst ging twijfelen of ik wel ‘normaal’ was. Dat ik in de bibliotheek opzocht wat een homo nou eigenlijk was. Dat ik deels wel in het profiel paste maar gelukkig anderzijds niet; en enigszins gerustgesteld las dat veel jonge tieners door een fase heengaan dat ze met bewondering naar anderen van hetzelfde geslacht kijken.

Ik vervolg waarom ik meer en meer ging twijfelen aan mijn geaardheid, en welke onzekerheid dat met zich meebracht. Als je op die leeftijd érgens niet op zit te wachten is het wel om afwijkend te zijn. Erover praten met klasgenoten durfde ik niet. Het was immers een geliefd scheldwoord en er werd laatdunkend over gepraat. Als niemand het maar ontdekte…

Ik vertel hoe verwarrend het was in het licht van Gods wil en schepping en dat ik bang was voor een toekomst als verplicht alleenstaande. Hoe ik jarenlang dagelijks bad dat ik toch echt hetero zou mogen zijn of worden. Maar ook dat het toch geen loodzwaar drama was waar ik mee leefde. Ik ging ervan uit dat ik wellicht zou veranderen, en ik werd er niet op een vervelende manier mee geconfronteerd door klasgenoten.

Ik vertel dat ik om die verandering te bespoedigen gesprekken aanging met een vrijwilliger van Stichting Chris. Het erover praten ervoer ik als heel prettig, maar ik werd er niet hetero van. Een belangrijk omslagpunt echter kwam rond mijn wereldreis na de studie. Ik merkte dat jongens tegen wie ik tot dan toe opkeek - ‘echte mannen’ - bewondering voor mij uitten. Ze vonden het van lef getuigen dat ik in m’n eentje de wereld in durfde. “Aha! Als ik nu moet vertellen dat ik homo ben blijft er nog genoeg van mij over om als man gezien te worden!” Nu restte mij nog me te verdiepen in de kwestie homo-zijn en christen-zijn en de uitkomst was dat ik een leven als homo durfde te verantwoorden. Dit vraagt natuurlijk wel even om toelichting aan de leerlingen.

Afrondend stip ik het happy end aan: Ik was klaar voor mijn coming-out, baadde me in het gelukzalige gevoel van het mogen zijn wie je bent, en kreeg twee jaar later een vriend met wie ik na jaren nog steeds een heerlijke relatie heb.

De klas heeft geconcentreerd geluisterd naar mijn verhaal. Knap, want het blijkt een half uur te hebben geduurd! Natuurlijk geef ik daarna ruimte voor vragen. Als de eerste over de drempel is, volgen er meer. Hoe vertelde je het je ouders? Ben je er vrienden door kwijtgeraakt? Hoe zie je dat iemand anders ook homo is? Hoe heb je je vriend verkering gevraagd? Wat vind je van de Gay Pride? En de leukste, refererend aan de opmerking dat mannelijke homo’s weleens vrouwelijke eigenschappen hebben en andersom: Kunt u achteruit inparkeren?...”